Bartnik zajmował się hodowlą pszczół leśnych zamieszkujących dziuple drzew. To były drzewa bartne. Żeby się tam dostać bartnik używał specjalnego „leziwa”. Oprócz bartnika do takich dziupli chciały się dostać również niedźwiedzie, więc bartnik konstruował specjalne „samobitnie” dla zabezpieczenia swojej barci. „Samobitnia” to był kloc drewna zawieszony na linie tuż przy dziupli. Niedźwiedź instynktownie ją odpychał, a kłoda wracając strącała nicponia. Czasami bartnik pod drzewem bartnym wbijał jeszcze zaostrzone pale. Nie był to sposób humanitarny, ale jedyny i raczej skuteczny.
bartnik na drzewie bartnym
Niedźwiedź usiłujący dostać się do dziupli w drzewie bartnym
Ponieważ w lasach było wiele drzew bartnych, którymi zajmowali się różni bartnicy zaczęto stosować specjalne oznakowania drzew specjalnymi znakami wyciosanymi na pniach. Były to znaki bartne – herby borów bartnych, których nie znajdzie się w żadnym z herbarzy, a które należą do najstarszych polskich znaków identyfikacyjnych.
Praca bartnika w lesie, wspinaczka po drzewach była uciążliwa, więc bartnicy zaczęli ścinać drzewa bartne i odcinki pnia tam gdzie mieszkały pszczoły wycinali i przewozili je do swoich domów. Tak powstały barcie.
Barć
Barcie w Pszczelej Woli
Z upływem czasu barcie próchniały, nowych w lesie było coraz mniej więc bartnicy zaczęli sami konstruować budowle wzorując się na doświadczeniach przy naprawach barci. Powstały pierwsze ule. Bartnik przemianował się na pszczelarza. Ewolucja budowy uli trwała dosyć długo. Pszczelarze dogłębnie poznawali tajniki życia pszczół bo już nie musieli wspinać się na drzewa. Metodami prób i błędów pszczelarz starał się stworzyć swoim pszczołom optymalne warunki do życia i rozwoju całej pszczelej rodziny.
Kószka – ul słomiany
Pszczelarz usilnie dążył do ułatwienia sobie pracy. Doświadczenia spowodowały to, że w swojej pasiece posiada już ule podobne do siebie, różniące się jedynie kolorami. Ale jak to zwykle bywa każdy człowiek ma to do siebie, że musi się wyróżniać od innych. Tak jak z samochody również ule mają swoje „marki” co czyni życie urozmaicone i nie nudne.
